Igły nie żyją wiecznie i z czasem zamierają tak samo jak liście u drzew liściastych, tylko jest to mniej widoczne i nie tak nagłe. Jedne iglaki zrzucają igły już po roku (np. sosna żółta) zachowując na pędach tylko tegoroczne igły, a inne po kilku latach (np. sosna oścista). Proces ten może nasilać się w przypadku suchego lata lub jesieni, co najbardziej widoczne jest chyba u żywotników, ale jest to proces fizjologiczny, a nie chorobowy. Zjawisko to można ograniczyć (a właściwie tylko opóźnić do jesieni) przez właściwe dokarmienie roślin i zapewnienie im odpowiedniej wilgotności.