|
Pochodzące z Azji Wschodniej małe drzewo, ewentualnie krzew, do 6-8 m wysokości, o ładnej, luźnej koronie. Strefa: przynajmniej 6A. Liście eliptyczne długości 6-15 cm, ciemnozielone. Jesienią przebarwiają się na kolor żółty. Ozdobą jego są jednak przede wszystkim wyjątkowo piękne, białe (z okazałymi żółtymi pręcikami), dzwonkowate, pachnące kwiaty. Pojawiają się w maju/czerwcu, zebrane w 15-centymetrowe grona. Kwiaty ustępują miejsca drobnym, zielonym pestkowcom, które mogą zachować się aż do jesieni. Gładki szary pień u starszych egzemplarzy łuszczy się ukazując pomarańczową warstwę wewnętrzną - stąd zimowa dekoracyjność. Lubi ciepłe i osłonięte miejsca. Pączki kwiatowe i ulistnienie wrażliwe na późnozimowe/wczesnowiosenne przymrozki.
Preferuje słońce/częściowy cień (choć dobrze sobie radzi nawet w miejscach mocno zacienionych), podłoże średniowilgotne, kwaśne, żyzne, przepuszczalne. Zalecany raczej na gleby piaszczyste, gdyż na podmokłych, gliniastych pewnym problemem może być zgnilizna korzeni. Poza tym odporny na choroby i szkodniki. Nadaje się na szpalery, do ekspozycji na trawniku, jako podszycie wyższych drzew - tak usytuowany, by pień i kwiaty można było podziwiać z bliska. Drzewko jest dość delikatne - tak że po kilku latach znakomitego, wydawałoby się rozwoju, może z nagła obumrzeć. Styrak japoński (Styrax japonicum) prezentuje się może lepiej (mniejsze liście nie zasłaniają tak kwiatów), lecz jest mniej odporny na mróz i jego kwiaty nie pachną tak mocno. Dobra rada: sadzić w zestawieniu ze styrakiem japońskim, dzięki czemu przedłuży się postrzegany przez nas okres kwitnienia, a i zarysowany zostanie miły dla oka kontrast pomiędzy pokrojami obu roślin (to dla osób mających ogrody w strefie 7). Ciekawostka: japońska nazwa tego styraka to Hakuunboku. Prezentacja wizualna: kwiat, kwiat, pokrój, pokrój, liście, liście, owoc |
Strona główna 
Artykuły 
