Najlepiej rośnie na wilgotnych, próchnicznych (o odczynie kwaśnym, pH 4.5 do 6.5), przepuszczalnych glebach (choć dobrze sobie radzi też na nieuprawnych, gliniastych), w pełnym słońcu lub w półcieniu (który woli od tego pierwszego - źle znosi popołudniowe prażenie). Uważana za krzew wytrzymały na suszę. W hodowli kłopotliwa - słabo się ukorzenia, łatwo obumiera, ciężko ją przesadzić, dlatego szkółkarze nie chcą mieć z nią do czynienia. Atrakcyjna o każdej porze roku, choćby dla samego pnia (ale mamy przecież jeszcze pięknie przebarwiające się liście, no i wspaniałe kwiaty). Na szpaler, trawnik, do ogrodu przyleśnego - w miejscu, w którym będzie na widoku przez cały rok. Dobra rada: oferowanej przez Florpak w nasionach stewartii chińskiej (Stewartia sinensis) bym nie polecał (bardziej wrażliwa na mróz!), ale lepszy rydz niż nic.

Ciekawostka: istnieje też Stewartia koreana (stewartia koreańska) - podobna do japońskiej, ma nawet ładniejsze liście, ale jeszcze rzadsza. Botanicy spierają się w kwestii jej klasyfikacji - podług niektórych to odrębny gatunek, dla innych jest odmianą botaniczną japońskiej, często można spotkać się też z ujmowaniem jej jako odmiana uprawna (Stewartia pseudocamellia 'Koreana').

Prezentacja wizualna: kwiat, kwiat, kwiat, liście jesienią, owoc, pień, pień, pień